Pyłek pszczeli

pyłek pszczeliPyłek pszczeli i miód są jedynym znanym źródłem, zawierającym dwadzieścia dwa składniki niezbędne dla zachowania prawidłowego odżywiania, a poprzez to całkowitego zdrowia.

Witaminy: prowitamina A (beta-karoten), witamina B1 (tiamina), witamina B2, witamina B3, witamina B5, witamina B6, witamina B12, witamina C, witamina D, witamina E, witamina H, kwas foliowy, kwas pantotenowy.

Minerały: fosfor, żelazo, miedź, wapń, potas, mangan, siarka, sód, tytan, cynk, jod, bor, nikiel.

Dodatkowo poza witaminami i pierwiastkami pyłek i miód zawierają:

  • kwasy tłuszczowe,
  • naturalne barwniki,
  • 3-20% wilgoci,
  • woski i żywice,
  • czynniki wzrostu,
  • aminokwasy,
  • aminy,
  • lecytynę,
  • kwasy nukleinowe,
  • flawonoidy,
  • kwas fenolowy.

35 gramów pyłku pszczelego zaspokaja dzienne zapotrzebowanie na proteiny.

W organizmie ludzkim znajduje się 28 pierwiastków mineralnych, spośród których 14 jest niezbędnych do życia.

Pyłek pszczeli zawiera wszystkie 28 pierwiastków.

„Aby organizm prawidłowo przetworzył i wchłonął w jelitach pyłek pszczeli, musi on być zmikronizowany, tzn. podzielony na skrajnie małe cząsteczki. Pyłek pszczeli powinien być dokładnie zmieszany i zawierać mieszaninę pyłku ze wszystkich części kwiatu. W ten sposób zyska równą zawartość składników odżywczych. Obecność tych składników zależy od typu kwiatów, z których robotnice uzyskują pyłek.”

Z praktycznego punktu widzenia składniki zawarte w pyłku pomagają poprzez:

  • regulację apetytu; pobudzanie apetytu w przypadku jadłowstrętu, jak również regulację apetytu przy otyłości;
  • regulację pracy jelit, zwalczanie biegunki i poprawę trawienia;
  • eliminację uczucia osłabienia, zmęczenia oraz znużenia psychicznego i fizycznego;
  • kontrolowanie starzenia się układu moczowo-płciowego;
  • niszczenie mikroorganizmów takich jak salmonella;
  • regulowanie ciśnienia krwi, wzmacnianie naczyń krwionośnych i całego układu sercowo-naczyniowego.


Źródło: “O zdrowie zadbaj sam: 200 chorób i naturalne sposoby ich leczenia.” Enrique Garza

Reklamy

Zioła lecznicze

herbsZioła wymienione poniżej mają bogate właściwości lecznicze, m.in.: gojenie ran, działanie ściągające, działanie antyseptyczne, przeciwbakteryjne, antybiotykowe. Dlatego mogą być stosowane w wielu różnych schorzeniach.

Eukaliptus gałkowy (Eucalyptus globulus)

Jest środkiem dezynfekcyjnym, stosowanym na rany i przy oparzeniach. Jest użyteczny również przy bólach mięśniowych. Wspaniały środek wykrztuśny, pomagający eliminować przekrwienia oraz wydzieliny dróg oddechowych. Przeciwdziała gruźlicy. Środek przeciwwirusowy, pity jako herbata obniża poziom cukru we krwi.

Rumianek szlachetny (Chamaemelum nobile)

Zwalcza problemy w układzie pokarmowym, uspokaja system nerwowy, zmniejsza objawy zapalenia krtani (infekcji gardła), sprawia, że skóra i włosy stają się przyjemne w dotyku. Ma właściwości przeciwzapalne i antyseptyczne.

Imbir lekarski (Zingiber officinale)

Zmniejsza nudności. Inhalacje z imbirem działają korzystnie przy infekcjach płuc. Herbata imbirowa ułatwia trawienie. Imbir działa korzystnie w nadkwaśności żołądka ze względu na swój zasadowy charakter. Zmniejsza także dyskomfort w gardle przy podrażnieniach gardła oraz ma właściwości antyseptyczne.

Passiflora

Pomaga zmęczonym i podrażnionym oczom oraz poprawia widzenie. Herbata z liści pasiflory działa jako środek uspokajający oraz pomaga przy bezsenności, lęku, a także obniża ciśnienie krwi. Używana jest do zahamowania skurczu mięśniówki w astmie oraz stosowana w padaczce. Zmniejsza podrażnienie jelit. Użyta do kompresów pomaga leczyć niewielkie oparzenia oraz podrażnienia skóry.

Ogórecznik (Borago officinalis)

Eliminuje dyskomfort w ustach przy infekcjach dziąseł i opryszczce, a także w gardle oraz oczach. Herbata z ogórecznika pomaga zmniejszyć stres, przeciwdziała depresji i obniża temperaturę. Pomaga zredukować obrzęki w trakcie leczenia kortyzonem.

Krwawnik pospolity (Achillea millefolium)

Herbata z kwiatów krwawnika poprawia trawienie. Środek tonizujący, który czyści jelita oraz działa jako środek moczopędny, obniża ciśnienie krwi. Wspomaga koagulację w ranach i otarciach naskórka.

Mniszek lekarski (Taraxacum sec.)

Skład chemiczny:

  • witaminy: A, B1, B2, B5, B9, B12, C, E, P,
  • niacyna,
  • PABA (kwas paraaminobenzoesowy),
  • cholina,
  • inozytol,
  • biotyna,
  • pierwiastki: wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas,
  • kwas linolenowy.

Drzewo sandałowe (Santalum album)

Jego działanie antyseptyczne i ściągające wykorzystuje się przy pielęgnacji skóry. Wykazuje działanie wykrztuśne, uspokajające, zwalcza przeziębienia, wspomaga układ moczowy.

Szałwia lekarska (Salvia officialis)

Szałwia posiada mnóstwo właściwości leczniczych i energetyzujących, np.: właściwości ściągające, zwiększa potliwość, ma działanie wykrztuśne, tonizujące na mięśnie, przeciwskurczowe, zwalcza pasożyty jelitowe, ma działanie moczopędne, antyseptyczne, chroni układ nerwowy i stymuluje trawienie. Szałwia zapobiega reumatyzmowi, nerwobólom, krwotokom, poprawia czynność wątroby, poprawia stan zębów i układu oddechowego. Dr Jethro Kloss w swojej książce „Powrót do Edenu” twierdzi, że leczenie oparte na szałwi pomaga zwalczyć zapalenie migdałków, owrzodzenia jamy ustnej, przeziębienia, grypę, astmę, zapalenie oskrzeli i zapalenia płuc u dzieci. Szałwia pomaga w zapobieganiu skurczom, dreszczom, zapaleniu opłucnej. Jest skuteczna przy migrenach i bólach głowy. Szałwia skutecznie zatrzymuje krwawienia, działa korzystnie przy zranieniach, ranach, wysypkach, blokuje rozówj infekcji.

Żurawina (Vaccinium oxycoccus)

Żurawina należy do jagód. Jedną z podstawowych cech charakterystycznych jest wysoka zawartość bioflawonoidów.

Zastosowanie ekstraktów z owoców zawierających bioflawonoidy:

  • stabilizuje i pobudza produkcję kolagenu,
  • przeciwutleniacz,
  • ma działanie przeciwzapalne,
  • zapobiega powstawaniu zakrzepów żylnych,
  • normalizuje przepuszczalność naczyń włosowatych,
  • obniża poziom cukru we krwi,
  • pomaga przy cukrzycy,
  • zapobiega chorobie wrzodowej,
  • pomaga przy zaćmie i jaskrze,
  • wspomaga wzrok,
  • działa w schorzeniach naczyń.


Źródło: “O zdrowie zadbaj sam: 200 chorób i naturalne sposoby ich leczenia.” Enrique Garza

Fluor

fluorPośród wielu różnych czynników osłabiających odporność naszych organizmów, fluor zasługuje na specjalną uwagę. Jego przesadna reklama jako środka ochrony zębów spowodowana jest interesem handlowym, podczas gdy faktycznie fluor jest niebezpieczną trucizną, odpadem przemysłowym, zawierającym niewielkie ilości ołowiu, rtęci, berylu i arszeniku. Oficjalnym powodem, dla którego Rząd Stanów Zjednoczonych lansuje obowiązkowe dodatki fluoru w wodzie pitnej, jest troska o zdrowe zęby dzieci, gdy tymczasem ich choroby nie są spowodowane brakiem fluoru, ale niezdrową dietą, słabym poziomem higieny i zbyt dużym spożyciem słodyczy. W opinii niektórych ekspertów, fluor chroni zęby u dzieci tylko do 5 roku życia. Ponieważ ta grupa wiekowa stanowi bardzo niewielką część populacji, wydaje się nie do obrony fakt podawania tej wysoce kontrowersyjnej substancji w wodzie pitnej całemu społoczeństwu, bez względu na wiek i stan uzębienia jego członków.

Co więcej, są dowody na to, że fluoryzacja wcale nie poprawia trwale stanu zdrowia zębów u dzieci. Z jednej strony powoduje ona fluorozę w jednym na osiem przypadków, co objawia się ciemnym, nakrapianym kolorem zębów. Z drugiej, zgodnie z danymi z 2003, w USA na próchnicę cierpi co drugie dziecko w wieku od sześciu do ośmiu lat i dwie trzecie dzieci w wieku piętnastu lat – bez względu na fluoryzację. Długotrwałe stosowanie fluoru wiąże się też ze zwiększonym ryzykiem występowania nowotworów, złamań stawu biodrowego, osteoporozy, problemów z nerkami, a nawet przypadkami wad wrodzonych.

Świętej pamięci dr Dean Burk, który pracował przez ponad 30 lat jako szef chemików w U.S. National Cancer Institute (NCI), deklarował: „Fluor jest przyczyną większej ilości zgonów z powodu raka i wywołuje je szybciej, niż każdy inny środek chemiczny”. NCI w czsie 17 lat badań odkryło, że wraz ze wzrostem fluoryzacji zwiększyło się wystepowanie raka gardła i kostniakomięsaka oraz rzadkich form raka kości u młodych mężczyzn. Wzrost liczby przypadków raka gardła i kostniakomięsaka, odnotowany w ostatniej dekadzie, koreluje ze statystycznie znaczącym związkiem pomiędzy fluoryzacją wody i pasty do zębów a rakotwórczością chlorku sodu w obu tych nowotworach.

Obóz zwolenników fluoru zaprzecza jednak i ukrywa szkodliwe efekty stosowania tego środka, ignorując wyniki badań NCI. Jedna z prób ujawnienia prawdy w 2006 roku wywołała niemałą konsternację wśród naukowców, gdy wyszło na jaw, że profesor Chester Douglass z Harvard Dental School, utrzymywał przez 4 lata w tajemnicy wyniki badań swojej byłej studentki, Elise B. Bassin. W roku 2001 Bassin w swojej pracy dyplomowej badała zależności pomiędzy fluorem a rakiem, w szczególności kostniakomięsakiem – rakiem kości – w populacji młodych mężczyzn. Kiedy wyniki jej badań zostały opublikowane w roku 2006 i prawda trafiła do szerokiego grona naukowców, Harvard, ku niemałej konsternacji naukowców, oczyścił profesora Douglassa z wszelkich zarzutów o uchybienia i konflikt interesów, chociaż jest on szeroko znany jako konsultant koncernów produkujących pasty do zębów, zużywających największe ilości fluoru. Do władz Harvardu wystosowano ponad 500 listów protestacyjnych w tej sprawie, a wśród nich gorący list profesora Samuela Epsteina, przewodniczącego Cancer Prevention Coalition, w którym domagał się „pełnego i szczegółowego wyjaśnienia tego zadziwiającego posunięcia”…

Historia ta to jeden z wielu przykładów pokazujących, jak zaciekle walczą różne grupy interesów broniąc swych dochodowych produktów, nawet za cenę ryzyka utraty zdrowia przez społeczeństwo. Aby dowiedzieć się prawdy o niby nieszkodliwym fluorze, wystarczy przeczytać ostrzeżenie na każdej z komercyjnie produkowanych past do zębów: „Trzymać z dala od dzieci poniżej szóstego roku życia. Jeśli przypadkowo dojdzie do połknięcia większej ilości pasty, niż porcja używana do mycia, należy natychmiast poprosić o pomoc medyczną lub skontaktować się z ośrodkiem toksykologii. Dzieci od dwóch do sześciu lat mogą używać jednorazowo dawki nie większej od ziarnka groszku. Szczotkowanie i płukanie zębów przez dzieci powinno odbywać się pod nadzorem dorosłych, żeby zminimalizować ryzyko połknięcia pasty”.

Wiele gatunków past do zębów, produktów dla dzieci i masowo produkowanych napojów zawiera fluorowaną wodę. Należy dołożyć wszelkich starań, aby ich wszystkich unikać.


Źródło: “Terapia doktora Gersona: Leczenie raka i innych chorób przewlekłych.” Charlotte Gerson, Beata Bishop