Glutaminian sodu

glutaminian soduMSG (glutaminian sodu), polepszacz smaku, który sam w sobie jest bezsmakowy, wynaleziony został w roku 1907 przez japońskiego chemika. W swojej oryginalnej formie była to pochodna soli z glutaminianem, naturalnym aminokwasem, spotykanym w każdej roślinie i gatunku zwierząt. Ostatecznie, zamieniony w MSG, znajduje się w niemal każdym produkcie zaliczanym do wysoko przetworzonej żywności – począwszy od zup, poprzez puszkowne sosy, przyprawy, mrożonki, aż po chipsy oraz żywność serwowaną na całym świecie w fast foodach (na etykietach jest często ukrywany pod nazwą „hydrolizowane białko roślinne”).

Powód, dla którego tak masowo wykorzystuje się MSG, odkryty został przez Johna E. Erba, asystenta na Uniwesytecie Waterloo w Ontario, który udowodnił, że myszy i szczury używane do eksperymentów z otyłością zwierząt muszą mieć wstrzyknięty MSG zaraz po urodzeniu, aby zapaść na otyłość. W naturalnych warunkach otyłość wśród gryzoni nie występuje. Dzieje się to jedynie, kiedy wstrzyknięty MSG potraja ilość insuliny produkowaną przez ich trzustkę. Gdy stają się otyłe, nazywane są „szczurami MSG”.

Bez względu na wyniki badań MSG dodawany jest do żywności z uwagi na jedo uzależniający charakter. Już w roku 1978 naukowcy udowodnili te właściwości. Ponieważ lobby producentów żywności otwarcie przyznawało, że celem stosowania MSG jest zwiększenie spożycia produktów żywnościowych, jasnym jest, że dodatek ten jest jedną z głównych przyczyn epidemii otyłości. Ogromna ilość ludzi cierpi z powodu skutków ubocznych MSG; bólów głowy, palpitacji serca, wymiotów, nudności, zdrętwień kończyn, bólów w piersiach, napięć twarzy i ogólnego osłabienia. Niektóre z tych powikłań znane są jako „syndrom chińskiej restauracji”.

John E. Erb podsumował swoje odkrycia w książce „The Slow Poisoning of America”, opsiując w niej szkodliwe działanie dodatków do żywności. Chociaż szkodliwość MSG jest szeroko znana od wielu lat, FDA nie określiła nawet limitów tego dodatku w produktach żywnościowych.


Źródło: “Terapia doktora Gersona: Leczenie raka i innych chorób przewlekłych.” Charlotte Gerson, Beata Bishop

Aspartam

NutraSweet, Spoonful, neotame, CanderelAspartam sprzedawany w Stanach Zjednoczonych jako NutraSweet®, Spoonful®, neotame czy Canderel®, obecny w ponad 5000 produktów żywnościowych, zasługuje na szczególną uwagę. Znajdziemy go m.in. w napojach gazowanych, dżemach, płatkach śniadaniowych, witaminach, środkach dietetycznych i żywności diabetycznej. Jako słodzik nie zawiera kalorii, jest więc atrakcyjny dla ludzi dbających o utrzymanie prawidłowej wagi, a lubiących słodki smak. Po odkryciu aspartamu w USA, początkowo jako leku na wrzody żołądka, FFA przez osiem lat odmawiała jego rejestracji uwzględniając niebezpieczeństwo związane ze spożyciem go przez ludzi. Jednakże, po latach lobbingu producentów aspartamu, ostatecznie został on w 1980 roku oficjalnie usankcjonowany jako dodatek żywnościowy, pomimo obaw wyrażanych przez naukowców.

Aspartam zawiera sześć związków chemicznych, wliczając metanol (alkohol otrzymywany z drewna), truciznę, która zamienia się w aldehyd mrówkowy, znany środek rakotwórczy; DKP (dwuketopiperazynę), która w doświadczeniach na zwierzętach powodowała guzy mózgu; oraz fenyloalaninę, powodującą liczne neurologiczne problemy. Utrzymuje się, że aspartam pomaga kontrolować wagę, czemu zaprzecza epidemia otyłości w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i praktycznie na całym świecie.

Co więcej, reakcje wśród konsumujących aspartam na dużą skalę, np. w diecie sodowej, świadczą o tym, że mogą tworzyć się sprzyjające warunki do sklerozy, depresji, cukrzycy, ziarnicy złośliwej, artretyzmu, choroby Alzhaimera, ataków paniki, padaczki, choroby Parkinsona i niedoczynności tarczycy. Specjalista ds. cukrzycy, dr H. J. Roberts z Palm Beach Institute for Medical Research, stworzył pojęcie „choroby aspartamowej” na określenie wielu patologicznych schorzeń u swoich pacjentów. Prawie dwie trzecie jego pacjentów zanotowało poprawę stanu zdrowia po wyłączeniu aspartamu z diety.


Źródło: „Terapia doktora Gersona: Leczenie raka i innych chorób przewlekłych.” Charlotte Gerson, Beata Bishop